ویلا آوند

ویلا آوند در روستای لنگر کرمان، در بستری شکل‌گرفته که خانه‌های سنتی روستا بخش مهمی از هویت آن را می‌سازند. خواسته‌ی کارفرما، ساخت ویلا در چند گام و درعین‌حال، تفکیک کامل فضاهای خصوصی از یکدیگر بود.

ایده‌ی اصلی پروژه از پیوند همین دو خواسته شکل گرفت؛ توده‌ی یکپارچه‌ی ویلا به چند حجم مستقل تقسیم شد و طاق‌های آجری، این حجم‌ها را به یکدیگر پیوند دادند. هر طاق، همچون مفصلی میان دو گام ساخت عمل می‌کند؛ از دیوار آغاز می‌شود، بر فراز فضا امتداد می‌یابد و در تماس با زمین، به نیمکت و پله تبدیل می‌شود. به‌این‌ترتیب، عنصر طاق نه‌تنها نقش سازه‌ای و فضایی، بلکه نقشی واسط میان حجم، زمین و زندگی روزمره پیدا می‌کند.

زمین پروژه از دو جبهه‌ی شمالی و جنوبی دسترسی داشت. در ضلع شرقی، ویلاهای کوچک‌تر و تفکیک‌شده قرار گرفته بودند که چشم‌اندازی مزاحم ایجاد می‌کردند و در ضلع غربی نیز ویلایی هم‌طول با پروژه قرار داشت. این شرایط، رویکرد پروژه را به سمت درون‌گرایی هدایت کرد. حجم‌ها به‌جای گشودن خود به پیرامون، گرداگرد یک حیاط مرکزی شکل گرفتند و استخر نیز در قلب این فضای داخلی جای گرفت؛ حیاطی که هم مرکز سازمان‌دهنده‌ی پروژه است و هم بستری برای حفظ خلوت و آرامش ساکنان.

در انتخاب مصالح، آجر و نمای سفید به‌عنوان عناصر اصلی پروژه در نظر گرفته شدند. آجر، با بافت و رنگ خود، در امتداد زمینه‌ی بومی و معماری سنتی منطقه قرار می‌گیرد و نور را به شکلی نرم و کنترل‌شده به فضاهای داخلی وارد می‌کند. در کنار آن، سطوح سفید با ایجاد تضاد، به حجم‌ها وضوح و خوانایی بیشتری می‌بخشند.

در ویلا آوند، معماری از کنار هم قرارگرفتن چند حجم مستقل فراتر می‌رود؛ طاق‌ها، حیاط مرکزی و مصالح، مجموعه‌ای پیوسته می‌سازند که در آن، ساخت تدریجی پروژه، نیاز به حریم خصوصی و ارتباط با زمینه‌ی بومی در یک روایت واحد به هم می‌رسند.